Düşmeyen Bıçağın Altında

Bir adamın iç dünyasına dönüp kendisiyke hesaplaşması

Yağmur yine yağıyordu.
Ama artık gökten değil "içeriden.
Sararmış yaprakların üzerine bastım. Ses çıkmadı. Çürüme bile susmuştu. Orman beni geri alıyordu; bir evlat gibi değil, bir borç gibi. Ağaçlar eğilmedi. Selam vermediler. Onlar tanıktı"affeden değil.
Her adımda bir yüz kaybettim. Bir inanç. Bir mazeret. Yürüdükçe hafiflemiyordum; soyuluyordum. İnsan dediğin, üstündeki yalanlar gidince kalan şeymiş meğer.

Bir an durdum. Gölgem önümdeydi. Işık yoktu. Demek ki gölge artık bana ait değildi. Demek ki karanlık bile benden önce karar vermişti.

O meydanı hatırladım.
Giyotini.
Asılı duran bıçağı.

Düşmeyen hiçbir şey, masum değildir.

Orada anladım: Cellat diye bir başkası yoktu. Mahkûm da. İkisi de bendim. Her gün karar vermeyen bendim. Her gün erteleyen. Her gün “yarın” diyen.

İnsan, kendi hayatını yaşamadığı her gün, kendini idam eder "sessizce, seyircisiz.

Bir ağacın gövdesinde derin bir yarık gördüm. Parmaklarım tam oturdu. Ölçü kusursuzdu. Yara benimdi. Ağaç sadece taşımıştı.

“Bunu ben yaptım,” dedim.
“Ve kimse zorlamadı.”

Yağmur hafifledi. Gökyüzü değil "vicdan yorulmuştu.

Yürümeye devam ettim. Çıkış yoktu. Ama artık aramıyordum. Çünkü fark etmiştim:
Kurtuluş, ormandan çıkmak değilmiş.
Giyotini devirmek değilmiş.

Asıl cesaret,
bıçağın altında durup
kaçmamayı seçmekmiş.

Son yaprağın üzerine bastım.
Ezildi.
Ve içimde bir şey nihayet öldü.

Adı: Bahane.