My hawelose gees

Afrikaans poem

My Hawelose gees

 

My hawelose gees dwaal deur

kers liedjies van lank gelede,

skoene waarin ek ver geloop het,

stukkende snare van my kinderlikke kitaar.

Wat bly oor daarvan:

ek dwaal rigtingloos

my verlate hart gryp na herinneringe.

Gister was ‘n volle dag

sonskyn

belofte;

Toe kom die maan se speel tyd

en my silhoeet gaan met die son onder.

Net herinneringe van skaduwees

dans met die sterre.

Haweloos dwaal my gees deur wat was,

wat kon gewees het.

Maar ek is verstrooid.

Verlore.